::> Menu
  • Strona główna
  • Zdjęcia
  • Historia
  • Pamiątki
  • Pocztówki
  • Wspomnienia
  • Kroniki
  • Rejestr
  • Cmentarz
  • Litografie
  • Marian Kopf
  • FODZ
  • Listy
  • O stronie
  • Kontakt
    ::> News
  • Szkolenie Wojewódzkie Lubelska jesziwa
  • Ogólnopolska prezentacja Synagoga Nożyków w Warszawie
  • Wizyta Rabina (15 Listopad 2006)
    ::> Konkursy
  • Konkurs 2005/2006
  • Konkurs 2006/2007
    ::> Warto zajrzeć
  • Nasze gimnazjum
  • Lubaczow
  • Fodz.pl
  • Centrum Windows
  • ::> Cmentarz żydowski

    Cmentarz, ul. Kościuszki, rok założenia nieznany, powierzchnia 0,71 hektara, ogrodzenie murowane z dwiema bramami, zachowanych około 200 nagrobków. Tablica, ul. Kościuszki, na cmentarzu żydowskim, umieszczona na zbiorowej mogile 950 Żydów z getta lubaczowskiego rozstrzelanych i pogrzebanych tutaj przez policję niemiecką w 1942 roku. Mogiły na tzw. Polu parafialnym. Pochowano tutaj w zbiorowych mogiłach około 2000 Żydów z getta lubaczowskiego, rozstrzelanych przez Niemców w lutym i marcu 1942 roku. Żydzi mieszkali w Lubaczowie już w XV wieku (pierwsza wzmianka pochodzi z 1498 roku), lecz byli chyba nieliczni, bowiem w 1562 roku zapisano tylko 2 domy żydowskie. W roku 1880 było 1503 Żydów (34% ludności miasteczka) i wówczas dopiero, u schyłku XIX wieku, powstała samodzielna gmina, przedtem działał tylko tak zwany nadzór bóżniczy. Nauczali tu dwaj słynni rabini: Hersz Elimelech (autor "Bnej Isoschor") i Szmuel Nachum Gassenbaner (autor "Hechlej Szejm" i "Migdal ha -Szejm"). W roku 1899, dzięki subwencji barona Edmunda Rotschilda, odbudowano w nowej, wspaniałej postaci zniszczoną przez pożar synagogę. W roku 1921 w Lubaczowie mieszkało 1715 Żydów (32% ludności miasteczka), czynna była szkoła hebrajska, kasa Gmilas Chesed i stowarzyszenie Kupców. Przed samym wybuchem wojny było około 2500 Żydów. Podczas okupacji niemieckiej zawiązała się wśród Żydów lubaczowskich organizacja zbrojnego oporu, z której wyłonił się oddział partyzancki pod dowództwem Samuela Jegiera i Mietka Grubera. Część Żydów Niemcy wywieźli do Parczewa i Ostrowca, pozostałych w październiku 1942 roku deportowali do obozów w Sobiborze i Bełżcu.

    Przemysław Burchard, Pamiątki i Zabytki Kultury Żydowskiej w Polsce, Warszawa 1990, s. 233-234.

    <:: Powrót
    Do góry Wszystkie prawa zastrzeżone. All rights reserved © 2001-2007
    .